Ora Θεσσαλονίκη logo, orathessaloniki
Αρχική > Συνεντεύξεις >

Λουκάς Ανανίκας: «Ακούω τόσο καλά λόγια γι’ αυτό που έγραψα που αξίζει να το ξαναεπιχειρήσω»

  • Λουκάς Ανανίκας: «Ακούω τόσο καλά λόγια γι’ αυτό που έγραψα που αξίζει να το ξαναεπιχειρήσω»
  • Λουκάς Ανανίκας: «Ακούω τόσο καλά λόγια γι’ αυτό που έγραψα που αξίζει να το ξαναεπιχειρήσω»
  • Λουκάς Ανανίκας: «Ακούω τόσο καλά λόγια γι’ αυτό που έγραψα που αξίζει να το ξαναεπιχειρήσω»
  • Λουκάς Ανανίκας: «Ακούω τόσο καλά λόγια γι’ αυτό που έγραψα που αξίζει να το ξαναεπιχειρήσω»
  • Λουκάς Ανανίκας: «Ακούω τόσο καλά λόγια γι’ αυτό που έγραψα που αξίζει να το ξαναεπιχειρήσω»
03-06-2017

Είναι Οφθαλμίατρος Χειρουργός και του αρέσει πολύ η δουλειά του. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, κατοικεί στη Θήβα και το χαίρεται. Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιατρική στην Παβία της Ιταλίας και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι απ’ αυτούς που ακόμη και από τη διάρκεια της θητείας τους στο στρατό έχει να πει διασκεδαστικές ιστορίες.

 

Το να μπορείς να διακρίνεις τα θετικά σε κάθε κατάσταση και αυτά να τα παρουσιάζεις με χιούμορ είναι το ξεχωριστό προσόν του Θηβαίου Οφθαλμίατρου Λουκά Ανανίκα, συγγραφέα του βιβλίου «Ματιές στα χρόνια», με υπότιτλο «Θηβαϊκά, ιατρικά και απίστευτα», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Φίλντισι και περιλαμβάνει αληθινές ιστορίες, γραμμένες με αγάπη και χιούμορ για τη Θήβα και την Ιατρική.

 

Πενήντα τρία αφηγήματα από βιωμένα περιστατικά, τα οποία λόγω της απόστασης του χρόνου, εν τέλει, διασκεδάζουν, ενώ, όταν συνέβαιναν, κάποια θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και τραγικά.

 

 

 

 

Γιατρέ, καταγράψατε τις ιστορίες που υπάρχουν στο βιβλίο σας ένα κυριακάτικο απόγευμα ή περιμένοντας να κάνει back up ο υπολογιστής σας ένα βράδυ για να τις θυμάστε, για να τις πείτε;

 

 

 

Τις κατέγραψα διότι σκέφτηκα πως κάποιοι νεότεροι μπορεί και να θεωρούν αυτονόητο το ότι σήμερα έχουμε ένα και δύο κινητά τηλέφωνα, ενώ κάποτε δεν είχαμε ούτε σταθερό τηλέφωνο, ότι σήμερα το χαρτί υγείας είναι δεδομένο και σε αφθονία, ενώ κάποτε υπήρχε μόνο στα σπίτια των πλουσίων, ότι οι μαθητές φορούσαν πηλίκιο για να ξεχωρίζουν, το στρατιωτικό ήταν δύο χρόνια και είχε τις δυσκολίες του… Αυτά και άλλα πολλά που υπάρχουν στο βιβλίο μου κάποιοι μπορεί και να τα συναντούν για πρώτη φορά. Κυρίως, γι’ αυτούς στρώθηκα και το έγραψα.

Δεκαπέντε χρόνια σημείωνα ονόματα και περιστατικά και σιγά σιγά το ολοκλήρωσα. Με ιατρείο πρωί απόγευμα στη Θήβα και κάθε Σάββατο στην Αθήνα για χειρουργικές επεμβάσεις πού χρόνος! Χαίρομαι που τα κατάφερα.

 

 

 

Σας είδα στην παρουσίαση του βιβλίου σας στην Αθήνα που γελούσατε όσο ο ηθοποιός Δημήτρης Θεοδώρου, εξαιρετικά, διάβαζε το χρονογράφημα για τον καθηγητή των Τεχνικών σας. Περάσατε καλά γράφοντας τις ιστορίες του βιβλίου σας;

 

 

 

Το διασκέδασα και ελπίζω να διασκεδάσουν και οι αναγνώστες του. Δεν είναι όλες οι αναφορές μου σε αστεία περιστατικά, έχω χάσει φίλους στους οποίους αφιερώνω κεφάλαια, όμως και σ’ αυτή την περίπτωση τον πόνο τον κράτησα για μένα, στον αναγνώστη παρουσιάζω τα συμβάντα με μια εύθυμη διάθεση.

 

 

 

Νιώθετε πιο ευάλωτος στα μάτια των γνωστών, φίλων αλλά και των ασθενών σας, οι οποίοι διάβασαν το βιβλίο και σας έμαθαν καλύτερα;

 

 

Οι φίλοι μου με ξέρουν χρόνια και δεν θα μάθουν τίποτα περισσότερο, οι συνεργάτες μου επίσης, οι γνωστοί μου το ίδιο. Ανοιχτό βιβλίο υπήρξα πάντα στις συναναστροφές μου, δεν νομίζω πως θα εκπλήξω κανέναν.

 

 

 

Από μια βιβλιοθήκη θησαυρό του δάσκαλου πατέρα σας υπάρχει κάποιο βιβλίο αγαπημένο σου που έχετε διαβάσει κι έχετε επανέλθει;

 

 

Ο πατέρας μου ήταν ο καλύτερος σε παιδαγωγικά θέματα, η βιβλιοθήκη του είναι γεμάτη από βιβλία παιδαγωγικά, λογοτεχνικά, ιστορικά και κάμποσες εγκυκλοπαίδειες. Εγώ είχα διαλέξει από τα νιάτα μου τον Τούρκο συγγραφέα σατιρικών αφηγημάτων Ασίζ Νεσίν. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του και μάλιστα το 1995 που ήρθε και μίλησε σε ένα βιβλιοπωλείο στη Σόλωνος ήμουν κι εγώ εκεί. Αυτό δεν θα το έχανα με τίποτα. Το βιβλίο του «Έτσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δεν θα πάνε» το έχω υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον συγγραφέα, ο οποίος έξι μήνες μετά πέθανε, δυστυχώς.

 

 

 

Μπορεί να προλαβαίνει ένας γιατρός να έχει και χόμπι;

 

 

Άμα θέλει όλα γίνονται. Μ’ αρέσει η βυζαντινή μουσική. Σπουδάζω ακόμα και συχνά ψάλλω στην ενορία μου.

 

 

 

Υπάρχει συνέχεια;

 

 

Ναι, όσο θα κλέβω χρόνο θα συνεχίζω να γράφω. Έχω σημειωμένα πολλά ακόμη περιστατικά που θα μπορούσα να αναπτύξω. Θα δούμε…

 

 

 

Οι πρώτες απόψεις για το βιβλίο σας;

 

 

Ακούω τόσο καλά λόγια γι’ αυτό που έγραψα που δεν τα πιστεύω. Τα μισά να είναι αλήθεια, αξίζει να το ξαναεπιχειρήσω. Εγώ να υπενθυμίσω ήθελα και με την ευκαιρία να σκάσει λίγο το χείλι μας κι ένα χαμόγελο. Το ‘χουμε ανάγκη δεν νομίζετε;